1978 yapımı, başrollerini Tarık AKAN, Tuncel Kurtiz ve Melike DEMİRAĞ’ın oynadığı bir Yılmaz GÜNEY filmi Sürü. Birçok önemli ödül almış; dünyanın pek çok yerinde gösterilmiş eşsiz bir yapıt. Yazımızda bu filmi incelemeye çalışacağız.

Okuma Süresi: 5 Dakika

Yılmaz Güney’in oyunculuğu ve yönetmenliği Türkiye için önemlidir. Ama Sürü ve Yol filmleri sinema tarihimizin benzersiz nitelikteki işlerindendir. Yazıya eklediğim videoda Tarık Akan bu hususlara değinmiş.

Zeki Ökten, Kapıcılar Kralı ve Kurbağalar gibi sinema tarihimizde iz bırakmış; toplumsal eleştiri ve bireyin toplumla ilişkilerine dair sayısız film çekmiş çok değerli bir yönetmen. Yılmaz Güney de Sürü’nün senaryosunu hapishanede tamamladıktan sonra çekilmesi için Zeki Ökten’e teslim etmiş. Zeki Ökten ise eline aldığı bu öyküyü Siirt’in dağlarından başkente bir efsane olarak indirmiş.

FİLMİN KONUSU

Ülkenin doğusunda göçer şekilde yaşayan Veysikan ve Halilan aşiretleri arasında yıllardır süren bir kan davası vardır. Ancak kan davası bitsin diye Halilanlar kızları Berivan’ı Veysikanların oğlu Şivan’a (Tarık Akan) verirler. Berivan üç kez gebe kalmış ancak üçünde de gebelik başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Veysikanların lideri Hamo (Tuncel Kurtiz) bu durumdan gelini Berivan’ı suçlamakta ve ona şiddetli bir öfke beslemektedir. Berivan’ın çocuk verememesi barışın da sonlanmasına sebep olmuştur.

Şivan’ın bir senedir hiç konuşmayan Berivan için göçerliği terk edip hamallığı dahi göze alması karısına duyduğu sevdayı göstermektedir. Burada göçerlik yaşamı her haliyle anlatılmış, Hamo’nun diğer çocukları, gelini kısacası aşiretiyle dağın başında bir sürüye bel bağlanan hayat gösterilmeye çalışılmıştır. Tek doğrunun Hamo’nun ağzından çıkan sözler olduğu bir yaşam içinde Berivan’ın abilerinin yeniden barış çabaları da nafiledir. Oysa Şivan barışı kabul etmeye gönüllüdür.

Filmin aşiret filmi olmaktan çıkıp toplumsal bir çarpıklığı anlatmaya başladığı sahne ise istasyon sahnesidir. Veysikanlar, Ankara’da bir tüccarla önceden anlaşmış, iki yüz koyunu satıp parasını peşinen almışlardır. Hamo’nun planı iki yüz koyunun yanında 170 baş daha götürüp satmak ve onlardan gelecek parayla da aşiretin ekonomik durumu toparlamaktır. Hamo ile Şivan sürüyü Ankara’ya götürmek için anlaşırlar. Şivan Berivan’ı Ankara’da tedavi ettirecektir. “Burası Ankara. Burada her derde deva bulunur.” bence filmin en sağlam cümlesidir.

Ankara’ya indiklerinde sırtında taşıdığı eşine bunları söyleyecektir Şivan, çünkü Ankara, Siirt’te bir dağda göçerlik yapan adam için neredeyse kutsal bir yerdir. Bir insan, bir kahramandır sanki. Ancak daha yolda hastalık ve benzer sebeplerden kaybetmeye başladıkları koyunlarını burada da rüşvet ve hırsızlıkla kaybetmeye devam ederler. Hamo’ya göre bu durumun da sorumlusu uğursuz Berivan’dır. (Yalnız bu yolculuğun ne denli zor çekildiği de videoda Tarık akan tarafından anlatılmaktadır).

Ankara’da işler yolunda gitmez. Hamo ile tüccar arasındaki ticaretin bozulma durumu ortaya çıkmıştır. Şivan ile Berivan ise bir inşaata tanıdıkları vasıtasıyla döşek atıp yerleşmişlerdir. Şivan, Berivan’ı doktora götürmeyi de başarmıştır ancak Berivan tek kelime etmediğinden doktor gelişigüzel birkaç ilaç yazabilmiştir. Tam bu noktada iki hususa değinmeliyim. Birincisi Berivan film boyunca tek kelime etmez sadece bir sahnede çatışma esnasında bir kez çığlık atar. İkincisi ise Şivan ile Berivan’ın Siirt’te ilk gittikleri ilçe doktoru ile Ankara’daki doktorun hastaya karşı tutumları hali farklıdır.

Yılmaz Güney’in Bir Fotoğrafı

Film acıyla başlar acıyla biter. Ölen Berivan’ın cenazesini almayan Hamo, inşaatta cenazenin kalmasının başına bela açacağını düşünen Şivan’ın arkadaşı ve o esnada gözaltında olan Şivan.

GENEL DEĞERLENDİRME

Düşük yapması dışında tutulduğu dert her neyse ölüme götürür Berivan’ı. Ancak bu hastalığın ne olduğu izleyiciye Berivan’ın konuşamaması yüzünden anlatılamamıştır. Berivan’ın filmin sonunda uykusunda öylece ölüvermesi klişe yeşilçam sonlarına benzemesine rağmen bunların dışında ilginç bir imgelem oluşturmaktadır.

Film, insana öteki insanın yoksulluğunu, cahilliğini ve bunların bir seçim değil kader olduğunun hikayesini anlatır. Film için söylenecek söz çok. Hayatın normale döndüğü zamanlarda oturup bunları konuşmak istiyor insan. Ancak pek yakın görünmese de pandeminin bitmesi için umudumuzu korumaktan başka da tutunacak dalımız yok.

Zeki Ökten’in Bir Fotoğrafı

Biliyorsunuz artık kitap ve oyun incelemelerini iki ayrı websitesinde yayımlıyoruz ancak film incelemelerini Maiotik’te yayımlamaya devam edeceğiz. İngilizcesi için de birthofideas.com adresini ziyaret edebilirsiniz. Yeni bir incelemede görüşene dek kendinize iyi bakın.

KAYNAKLAR

https://www.imdb.com/title/tt0078355/

https://tr.wikipedia.org/wiki/Y%C4%B1lmaz_G%C3%BCney

https://www.youtube.com/watch?v=O2vRIBj7YnI

The Terror, Amazon Prime’da altyazı seçeneğiyle sunulan iki sezonluk bir dizi. Bu inceleme ise yalnızca birinci sezona ilişkin.

Sanılanın aksine bir Amazon Prime değil AMC yapımı olan The Terror her ne kadar iki sezonluk bir dizi olsa da bu sezonlar aslında birbirinden bağımsız öyküler anlatmakta. Yani diziyi aslında mini bir dizi serisi gibi düşünebilirsiniz. İlk sezon, Kutuplarda bir geçit bulmak amacıyla 1845 yılında İngiltere adına yola çıkan Erebus ve Terror adındaki iki gemi ve mürettebatının kurguyla harmanlanmış gerçek öyküsünü anlatıyor.

Erebus ve Terror, bu keşif yolculuğunda toplam 129 mürettebatla birlikte 1847 yılında buza saplanıyor. Mürettebatın büyük bir bölümü hipotermi, konservelerden kaynaklı kurşun zehirlenmesi ve açlık gibi nedenlerle yaşamını kaybediyor. Kalanlarsa 1848 yılında bu iki gemiyi terk ederek buzlarla kaplı kutuplarda sonu gelmeyecek bir kurtuluş yürüyüşüne başlıyor. Devamındaysa yamyamlık, isyan, soğuk…

The Terror Gemisinin Etrafı

Dan Simmons’un tarihsel gerçeklikten hareketle yazdığı romandan uyarlanan dizi, atmosfer anlamında inanılmaz başarılı bir iş çıkarıyor. Yer yer stüdyo ortamında yaratıldığını sezdiğimiz ortamlara rastlasak da bu, dizinin atmosferine hiç zarar vermiyor ve özellikle makyaj ekibinin de başarısıyla kimi sahneler – kırbaçlama ve donan parmakların kesildiği sahneler – sunduğu gerçeklikle sizi derinden sarsıyor.

Mürettebat Gözlem Yapmaya Çıkarken

Normalde bir diziden merak unsurunu devindirmesini ve sizi bölümler boyunca aksiyonla sürüklemesini beklersiniz. Ancak bu The Terror’da böyle olmuyor. Aslında olaylar çok hızlı akmıyor yer yer durağanlaştığı bile oluyor ama o atmosfer sizi bir biçimde dizinin içinde tutmaya yetiyor ve kutuplarda üşüdüğünüzü hissederek sanatsal bir doyumla izliyorsunuz ekrandakileri. İnsanın doğayla ve birbiriyle olan mücadelesini sağlam çatışma ögeleri, dramatik anlar ve muazzam bir atmosferle duyumsatıyor sizlere.

Jared Harris Ögesi

Gelelim oyunculuklara, dizi kısıtlı bir alanda geçtiği için kuvvetli oyunculuklara gereksinim duyan cinsten. Söz gelimi Nuri Bilge Ceylan’ın Kış Uykusu da öyleydi. O işi ancak Haluk Bilginer gibi bir oyuncu halledebilirdi. The Terror’da da böyle bir durum söz konusu. Dolayısıyla kaptan Jared Harris’ten başka bir oyuncu ile canlandırılsaydı bu kadar etkileyici olur muydu bilemiyorum. Çernobil dizisiyle iyice popülerleşen Jared Harris muazzam bir performans sergilemekte.

Jared Harris

Kast seçimi de gerçeklikle uyuşur biçimde İngiliz kökenli oyunculardan yapılmış. Drama etiketini bile gördüğünde kaçan benim gibi insanların dahi mutlaka bir şans vermesi gerektiğini düşünüyorum.

NOT

Erebus ve The Terror’un kalıntılarının gemiler kaybolduktan tam 169 yıl sonra 2014 yılında bulunduğunu da eklemek isterim.

Buraya kadar bir sorun yok ancak kimi zaman sinemanın sunduğu gerçek çok çarpıcı olabilir. Bu katlanılması zor ve rahatsız edici gerçek, sinemanın büyüsüyle izleyene sunulduğunda dayanılması iyice güç olabilir. O bakımdan ben kimi zaman ağır sinema yapıtlarını ya da dizileri izleyemem. Yüreğim sıkışır beni rahatsız eder. Bilirim bu durum yapıtın nitelikli olması ile ilgilidir ancak dayanamam.

Sanırım çizgi dizi tutkum da buradan kaynaklanıyor. Çizgi dizi, izlediklerim sanki yaşamın dışındaymış gibi olaylara daha dışarıdan bakabilmemi sağlıyor. Anlatılan ağır bir durum gerçek bir insanla aktarılmaktansa çizgiyle aktarılınca en azından sinema düzeyinde daha katlanılabilir geliyor. Yani etkileyiciliğinden bir şey kaybetmiyor ama rahatsız ediciliği azalıyor sanırım. Bu nedenle de anime türü hariç bütün yetişkin çizgi dizilerini izlemişimdir sanıyorum. Hem yirmi dakika bandındaki süreleri hem de mizah anlayışları bana daha uygun geliyorlar.

BOJACK

Bojack de bu dizilerden biri. Bojack Horseman, parlak yılları geride kalmış, geçkin; az ünlü bir at. Dizinin öyküsü Bojack adlı sorunlarla büyümüş ve kendinden memnun olmayan bu atın çevresinde biçimleniyor. Karakterler üzerine kurulan kurgu insanı sıkmıyor ve ilk defa bir çizgi dizi duygularınıza bu kadar derinden seslenmeye çalışıyor.

Amerikan yapımı çizgi diziler çoğunlukla alaycı, ciddi bir durum anlatsa bile yanında bir teselli veren neşeli yapımlardır ancak bu durum Bojack’te böyle değil. Bazı bölümler sizi hayli üzüyor ve bir teselli falan da vermiyor. Tabi bu arkaplanı dolu bir yaşam gerçekliğiyle alakalı bir üzüntü oluyor. Yoksa ağlak ve romantik bir yapımdan söz etmiyorum. Hatta tavsiye ettiğim kimi arkadaşlarım benim sinema için hissettiklerimi Bojack’e karşı hissettiklerini ve çok karamsar olduğu için diziyi izlemeye devam edemediklerini aktardılar.

İnsan kimi zaman üzgün hissetmek ister. Sanat yapıtları da bu deneyimi ona yaşatırlar. Çocukken insanın korkmak için filme gitmesi mantıksız gelirdi ama şimdi anlıyorum. Duygularımızı sağlıklı yaşayabilmemiz için bu duyguları deneyimlememiz gerekiyor. Sanat da bunu sağlıyor. Bojack ile üzülmeyi ve her şeye rağmen devam etmeyi deneyimliyorsunuz.

SON SEZONLARI

Peki bu güzel dizi şu an ne alemde? An itibariyle Netflix’de 6. sezonu yayımlanmış durumda ancak ne yazık ki 6. sezonu itibariyle kendini tekrar etmeye başladığını söylemek olanaklı. Bojack türdeşleri gibi 20 sezon yayımlanacak bir çizgi dizi olmanın ötesinde bir işti. Devam etmemesi ya da başka bir yöne doğru kayması gerekiyordu ancak 6. sezonda görüyorum ki artık kendini tekrar ediyor ve Maiotik’te anlattığım Vedat Türkali’nin Bir Gün Tek Başına romanındaki Kenan karakteri gibi Bojack hakkında artık bu kadarı da akıllanmazlık şımarıklık diye düşünmemize neden oluyor. Size 5. sezona kadar izlemenizi ve orada bırakmanızı salık veriyorum. Hoş böyle denilince de bırakılmıyor ama yorumum buraya kadar. Kendine iyi bak sevgili okur.

Başta ben ve benim gibi birçok insan için 20 dakikanın üzerindeki dizileri izlemek bile olanaklı değil; üniversite öğrencileri bile yalnızca yemek yerken kendilerini idare edecek, uçak, otobüs ya da sıra beklerken kendisini sıkıntıya sokmadan bir bölümünü bitirebileceği 20 dakika ve altı yapımları izliyorlar. Youtube’da videoların izlenme oranları ve uzun videolarda ilk 20 dakika içinde çoğu insanın bu videoları terk ettiği de bir gerçek. Bunu ben değil istatistikler söylüyor. Belki Koronavirüsü salgınında izleyicilerin davranışları değişiklik göstermiş olabilir ancak genel durum bu. İnsanlar eğer bir sinema tutkunu değilse filmlere ve dizilere o kadar çok vakit ayırmak istemiyorlar.

Nadiren uygun olduğumuzda hepimiz şüphesiz saatlerce dizi izliyoruz ancak gündelik yaşam koşturmacası sırasında maalesef bu artık olanaklı değil. Bir taraftan uyaranlarla dolu ekranımıza da dikkatimizi o kadar uzun süre toplayamıyoruz. Bu sebeple kısaldıkça kısalıyor yapımlar.

QUİBİ

Tam da bunun için uzun süredir takipte olduğum Quibi adında bir girişim var. Mobil Dizi İzleme işine yarayan bu işe girişim deyince küçükten başlıyorlarmış gibi gelmesin Steven Spielberg gibi yönetmenlere dizi çektirecek anlaşmalar yapan bir girişim. Quibi, Netflix, Hulu ya da BluTV gibi yapımlara imza atmak yerine 7 ile 10 dakika arasındaki içerikleriyle yalnızca mobil üzerinden izleyicilere ulaşmayı hedefliyor. Burada sıradan yapımların 7’şer dakikalara ayrılmış hallerini değil. Baştan sırf bu platform için ortaya konmuş işleri seyredeceğiz. Mobil Dizi İzleme düşüncesi üzerine kurulu platformun 175 civarı içerikle yola çıkması bekleniyor. Bir yıldır takipte olduğum Quibi, tam olarak 6 Nisan’da yayınına başlayacak yani iki gün sonra!

Türkçe altyazıya ya da seslendirmeye erişmenin olanaklı olacağını düşünmüyorum ancak 6 Nisan gelmeden ön sipariş verirseniz 90 gün ücretsiz deneme süresine sahip olacağınızı da belirtirim. Ben kendilerini destekliyor ve merakla bekliyorum.

Google Play Store, Apple Store üzerinden ya da kendi web sitesinden ön kayıt yapabilirsiniz. Merak etmeyin hiçbir kredi kartı bilgisi falan istemiyor henüz.

Beklentisiz gitmeme rağmen kocaman senaryo hatalarıyla karşılaştım. Film, fragmandan da anlaşılacağı üzere Konya yerine yanlışlıkla Kenya’ya giden Recep İvedik ve arkadaşının öyküsünü anlatıyor. Senaryo’nun üzerine kurulduğu çatışma çok zayıf. Dış hatlar ve pasaport kontrolünün anlaşılmamasını hadi Recep İvedik ve arkadaşının karakterlerine verdik diyelim ancak Recep İvedik’in uçuş sırasında sergilediği davranışların yere inildiğinde bir yaptırımla karşılaşmaması da hayli eksik. Filmin gerçeküstü bir anlatımı olduğunu Recep İvedik’in bir süper kahraman gibi davrandığını buna takılmamak gerektiğini düşünüyor olabilirsiniz biliyorum ancak senaryonun geri kalanı gündelik yaşama ilişkin konularda tutarlı ve gerçekçi davranıyor. Aynı biçimde Recep İvedik’in safari aracından indikten sonra rehberin büyük göçü kaçırmamak için gitmek zorunda kalması da izleyiciyi ikna edici değil. Kabile üyelerinin tanrıları olma olasılığı olan birini hapsedip mucizeye zorlamaları da çok garip.

Anlaşılmaz yarım bir Türkçeyle kötü oyunculuğun birleşiminden oluşan sanki başarısız bir vidyo oyununun yapay zekası tarafından yönlendirildiğini hissettiğimiz kabile üyelerinin dahi derinleştiremediği Recep İvedik bu sefer sağlam çuvallamış durumda.

Televizyonda yayımlanan vasat bir TV-tiyatronun skecini izlemiş gibi hissettim ben. Bol bol boşlukla dolu bir öyküydü. Yaş arttıkça beğeni düzeyi de ister istemez yükseldiği için artık Recep İvedik beni gülmeye yaklaştıramıyor bile sanırım.

NOT: Bir de Recep İvedik’in dişleri dışında makyajının da başarısız olduğunu söylemem gerekir.

Yoğun varoluşçuluk esintileri taşıyan Disenchantment 13. yüzyılda yaşamı neşeli bir biçimde sorugulayan kadın karateri ve sarkastik anlatımıyla iyi bir güldürü yakalamayı başarmış. Bu sayede daha önce örneği görülmemiş bir anlatımı var.

Duyarlı çizimleriyle çizginin yaratıcı gücünü de yakından deneyimlediğimiz dizinin her bir bölümü aşağı yukarı 25 dakika. Kendisi birinci sezonuyla güzel bir işin ilk tözlerinin sinyallerini vermişti ikinci sezonuyla birçok konuda olgunlaşmış. Basit senaryo oyunlarıyla izleyiciyi germek yerine bizi rahat büyülü ve gizemli bir masalın içine sokmayı başarmış. Bana sorarsanız bir başyapıt olma yolunda da adım adım ilerliyor.

Ben diziyi çok ama çok beğendiğimi söylemeliyim. Heyecanla yeni sezonlarının çıkmasını bekliyorum. Netflix Türkiye’ye büyük olasılıkla çok geç düşecektir büyük olasılıkla ancak sabretmeye değer, seslendirme konusunda da oldukça başarılı bir iş çıkmış çünkü gerçekten.

NOT: Söylemem gerekir ki ben 20 dakika ile 30 dakika arasında konumlanan bölümlere sahip bir yetişkin çizgi filmi tutkunuyum. South Park’ın, Rick and Morty’nin, The Simpsons’un daha karakterler neredeyse iki boyutluyken bile çekilen bölümleri dahil hepsini izledim. Niyeyse beni rahatlatıyor bu diziler.

Ali Atay’ın yaptığı işler sıra dışı ve çizgi üstü işler oluyor.

Yeni filmi Cinayet Süsü’nü başarılı bulduğumu yazarak başlamalıyım. Ali Atay’ın yönettiği diğer filmi Ölümlü Dünya kadar gürültülü ve tempolu bir senaryoya sahip değil ancak onun kadar neşeli bir anlatım biçemi var. Filmi izlerken bunu unutmayayım dediğim sonra unuttuğum (demek ki gerçekten önemsiz) küçük bir senaryo boşluğu dışında hata bulmadım. Filmin DVD’si çıkınca ya da dijital platformlara giriş yapınca tekrar izleyip o boşluğu da yazarım buraya. Ancak Ali Atay’ın bu sefer filmin tonunu ve temposunu kısarak metni ön plana çıkardığını belirtmek olanaklı. İlk bölüm bu sebeple biraz durağan geçse de film, ikinci bölümüyle ve umulmadık sonuyla seyirciyi etkilemeyi ve salondan mutlu çıkmasını sağlamayı başarıyor. Bu mizah türünü seven izleyicinin belleğinde hoş bir tat bırakıyor.

25 Ekim’de vizyona giren Cinayet Süsü, Box Office verilerine göre yazıyı yazdığım tarih olan 31 Ekim 2019’a kadar 315 bin seyirci tarafından izlenmiş ve 6 milyon 150 bin lira hasılat yapmış. Büyük olasılıkla bundan sonra Limonata filmiyle ilk cevherini gördüğümüz Ali Atay’ın Ölümlü Dünya filminden sonra sponsorlar tarafından da tanındığını Cinayet Süsüyle ise adım adım yükselişini seyredeceğiz. Rahatladıkça daha muazzam işler çıkaracak ve gelecekte adından sıklıkla söz ettirecek.

İlk öykü, gemide çalışan, geceleri yatacak yeri olmadığı için gemide kalan, dişlerini yaptırmaya bir türlü para ve zaman bulamayan yoksul bir insanı anlatıyor. Bu yoksul ve temiz insanın yaşamındaki kırılmalara ve gittikçe artan öfkesine tanık oluyoruz. Hatta bu öykünün ilk kısımları toplumsal olarak o kadar başarılı işlenmiş ki insanda çağdaş bir edebiyat romanı okuyor hissi oluşuyor. Ardından ilerlediği gerilimli sahneler ve başkahramanın psikozları öyküyü inanılması güç bir yere taşıyor. Bu bölümlerde Cem Yılmaz’ın acayip bir şey yapmak üzere olduğunu sezdim. Ancak ne yazık ki altını bu kadar iyi doldurarak getirdiği öyküyü öyle kötü bir biçimde noktalıyor ki çizgi üstü sıra dışı bir öykü, vasat bir yeşilçam işine dönüyor. Aynı durum Arif ve 216’da da vardı. Bu melodram sonları sevmiyoruz, neşeli ve anlamlı da gelmiyor artık yeni seyirciye.

Gelelim ikinci filme, ikinci filmde bir spa merkezine giden geçkin bir arkadaş grubunun başına gelen olayları anlatılıyor. Birbirinden bağımsız çok sağlam birkaç şakanın dışında yer yer Arrival filmini anıştıran, onunla alay eden; ancak bu alayı Korkunç Bir Film’deki gibi mi yaptığını yoksa Arrival’dan yararlanarak mı yaptığını anlayamadığımız bir öykü yer alıyor. Yüzeysel ve özensiz buldum. Sanki Cem Yılmaz bu grupla bir gün Arrival’ı izlerken bizde olsa şöyle olurdu he biçimindeki bir şakalaşmadan kotarmış öyküyü. Hepsini geçtim ikinci öyküde otel sahibinin neden ilk başta hemen ikna olup olaylara müdahale etmediğine ve bağlantının sonradan sağlandığına ilişkin ciddi bir senaryo boşluğu var filmde. Bunlar beni üzdü.

PEKİ SONUÇ?

O kadar yazılıp çiziliyor. Evet Cem Yılmaz değişti, evet yıllardır aynı ekiple iş yapıyor… ezberlediğimiz tartışmaları buraya taşımayacağım. Cem Yılmaz bence filmlerden birinin adı gibi “2 arada” kalmış. Hem eskisi gibi dalga geçerek çok güldürmek istiyor hem de bir taraftan kendi anlatmak istediği öykülere geçmek istiyor.

Yıllar içinde beğeni düzeyi yükseldiği için belli ki yalnızca o eski “komik” filmleri artık yapamıyor ya da yapmıyor. Ben kendisinden gerçekten kara komedi ögeleri içeren sapasağlam bir film bekliyorum. Evet sponsorlukları abartıyor olabilir, ikinci filmi neredeyse seyirciye saygıszlık olarak görmüş de olabilirim ama kendisinden tek beklentim: Şunlardan parayı vurup ilk öykünün başındaki gibi muhteşem bir atmosfer ve harika oyunculuklarla sağlam bir film ortaya koyması. Ben ne yalan söyleyeyim onun geleceğini sezdim.

Görüşmek üzere kendinize iyi bakın.

NOT: Box Office verilerine göre film vizyona girdiği 18 Ekim’den bu yana(21 Ekim) üç günde 280 bin seyirci tarafından izlenmiş.

Londra’da yaşayan chorattil adındaki kullanıcı yanlışlıkla bir Türk filmine bilet alıyor ve izlediği filmden inanılmaz etkileniyor.

“Neredesin Firuze filmini Londra’da izledim. Aslında Village adındaki bir filme bilet almak istemiştim ama salona oturunca kendimi altyazılı bir Türk filminde buldum. Yaşamımda ilk defa bir Türk filmi izliyordum. Aslında kalkacaktım ama Village filmi başlayalı da 15 dakika olduğu için oturmaya karar verdim.

Başlangıçta tipik çift kaşarlı bir Hint filmi bekliyordum ancak öyle olmadı. Sonuna kadar kaldım ve büyülendim. 20. yüzyılda insanın özünü ve ruhunu yakalayan büyüleyici bir film olduğunu düşünüyorum. Beni tek üzen şey Neredesin Firuze filminin dünya tarafından asla bilinemeyeceği gerçeği bana kalırsa yayımlandığı dönemde ilk 25’te olmasa da IMDB’nin tüm zamanların en iyi 250 filmi arasında yer alması gereken bir film.”

Şimdi bize ne elin adamının yaptığı yorumdan bunu okuyunca gururlanacak mıyız? Bu ne oryantalizm? diye soran sevgili okur. Olay o değil. Yaşamın bir kısmının böyle küçük sürprizlerle dolu olması. Sevgilisi olan hemşirenin elleri antiseptik maddelerden etkilenmesin diye tıbbi eldiveni bulan doktorun farkında olmadan enfeksiyondan ölümleri yüzde 90 oranında azaltması gibi sürprizler… Hesaplamadığımız şeyler… Yorumu yazan insan belki de öykü yaşama gereksinmesi olduğu için bu rastlantıyı büyüterek anlatmış olabilir ama benim hoşuma gitti açıkçası.

Kendinize iyi bakın.

Abone sistemiyle çalışan taksicilerin, çalışanlara sarkıntılık edenleri nasıl atlattığını, kimi geceler kovalamacalar olduğunu görüyor, Deli Bayram gibi hem şef garson hem de ortamı kaynatan adamların kaşelerinin ne kadar ettiğini öğreniyoruz. Yıllarca pavyon işletmiş adamların ropörtajlarının da güzelce düzenlenmesiyle izlemesi neşe veren bir yapım olmuş pavyon dizi izle. Alışılmış romantik bakış açısının dışına çıkarak bu alemi bu kadar neşeli anlattıkları için yapımda emeği geçen herkesi tebrik etmek gerek.

Bu arada Türk yapımcılara bu yolu açan sanki biraz da 140 Journos oldu gibi geliyor bana sevgili okur. Atanmayan öğretmen, Atatürk’e benzeyen adam gibi inanılmaz yaratıcı ve şaheser videolarından sonra seviyeyi çok yükselttikleri için ara ara ortalama videolar çıkarttıklarını düşünsek de ropörtajları birbirine ekleyerek hareketli ve takip edilesi içerikler ortaya çıkarmak gibi hayli zor bir işi ilk olarak 140 Journos’un başardığını ve öncü olduğunu söylemek olası.Hepinize iyi seyirler dileriz. Buna benzer dizileri aşağı yorum olarak önerirseniz de seviniriz. Dünya böyle internetteki içerik üreticilerin yarattığı bağımsız belgesellerle kültürlenecek diye düşünüyoruz. Eskisi gibi çok ünlü insanların sayısının azalacağını herkesin kendi sevdiği benzersiz işleri seyredeceği, sanat üreticisinin ve tüketicisinin bol olduğu bir dünya hayal ediyoruz. Bunun şimdiki adının Blu TV ya da Netflix olması, hangi holdinglerin yönettiği çok önemli değil. Güzelleşerek değişecek ve büyüyecekler.

Bir de insanlar artık başı sonu olan yapıtlar seyretmek istiyorlar. Netflix’in de dizileri sezon sezon yüklemesinin anlamı bu. İlgimizi uzun süre dağınık bir biçimde haftada bir yayımlanan diziye veremiyoruz artık çünkü çok fazla başka güzel uyaran var. Bu sebeple buna benzer mini dizilerin hatta bölümleri yirmişer dakika süren mini dizilerin artacağını düşünüyorum.