Sabah hastaneye gittim doktor çok yoğundu geri döndüm. Yarım kalan uykuma devam ettim. Yarın hastaneye gider miyim? Sanmam.

Son iki yıldır keyfim yok. İki yıl içerisinde ufak tefek mutlulukların haricinde huzurlu olduğum söylenemez. Gerçi öncesi de aynı bokun soyu. Burada oturup saatlerce mutsuzluğumdan da bahsetmek istemiyorum ama hayatım bundan ibaret. Böyle zamanlarda yaratıcılığım da ölüyor. Dopaminin azlığından galiba. Babası parkinson olan bir arkadaşım var. Parkinson dopamin eksikliğinden kaynaklanır, parkinson ilaçları ise bu dopamini çok yoğun salgılatır. Bu nedenle bu arkadaşımın babası her gün evde yeni bir meşgaleyle uğraşıp sürekli bir farklılık yaratıyormuş. İşte dopamin böyle bir şey.