Reunited Apart, Josh Gad’in çeşitli derneklere bağış toplama amacı ile eski sevilen filmlerin oyuncu kadrosunu internet üzerinden tekrar bir araya getirerek yaptığı söyleşi tarzı bir program. Şimdiye kadar Goonies, Back To The Future, Splash ve bugün benim bahsedeceğim Lord of the Rings yani Yüzüklerin Efendisi ekibi ile toplamda 4 farklı bölüm yayınlandı. Bu filmleri daha önce izlediyseniz sevdiyseniz sizi hem nostaljiye boğup duygulandıracak hem de mutluluktan gülümsemeyi bırakamayacağınız bir içerik sunuyor. Yüzüklerin Efendisi bölümü toplamda 50 dakika ve bu sürede ünlü isimler arasındaki gündelik sohbeti, esprileri, filmler ve çekimleri hakkında daha önce duymadığınız bilgileri, oyuncuların anılarını ve özlediğiniz seslerini duyarak zamanın nasıl geçtiğini unutuyorsunuz.

Spoiler vermeden anlatmak gerçekten zor çünkü söyleyebileceğim her şey videonun içinden geliyor. Ama ben gene de videodan aklımda kalan, ilginç ve komik bulduğum şeyleri sizlerle paylaşmak istiyorum.  Videoyu izlemeyi planlıyorsanız buradan aşağısını okumamayı tercih edebilirsiniz.

Videodan Eğlenceli Hikayeler

Öncelikle sadece 3-4 oyuncu yok bu programda. Kimi ararsanız var. Elijah Wood(Frodo), Orlando Bloom(Legolas), Viggo Mortensen(Aragorn), Ian McKellen(Gandalf), Sean Astin(Samwise Gamgee), Sean Bean(Boromir), Liv Tyler(Arwen), Andy Serkis(Gollum), Billy Boyd(Pippin), Dominic Monaghan(Merry), John Rhys-Davies(Gimli), Karl Urban(Eomer), Miranda Otto(Eowyn). Hepsi bir araya geliyor. Şimdi videodan edindiğim ilginç bilgileri videodaki sırasıyla sizlere vereyim.

• Yeni Zelanda’da çekimler yapılırken bir ara çok kötü bir fırtına çıkmış. Heyelana neden olmuş. O esnada beraber olan Orlanda Bloom ve Sean Bean heyelanlar nedeniyle kente çok uzak bir yerde yolda kalmışlar. Gidecek yerleri olmayan oyuncular kendilerini küçük bir otele atmışlar ancak boş oda bulamamışlar. Bridgette adında Yeni Zelandalı bir teyzemiz bu oyuncuları çay içmek için odasına davet etmiş ve odasında kalabileceklerini söylemiş. Durumların düzelmesi biraz zaman alınca Orlanda Bloom, Sean Bean ve Bridgette teyzemiz 3 gün aynı odada kalmışlar.
• Yine Orlanda Bloom’un anlattığı bu ikiliye ait bir hikayeye göre, Sean Bean uçmaktan nefret edermiş. Helikopterdeyken korkudan Bloom’un dizini tutacak kadar… Bu korkusundan dolayı Sean Bean, bir dağın tepesinde olacak çekimler için bazen helikoptere binmez, dağı kendi tırmanırmış.

• Ian McKellen şikayetçi olduğu bir şeyden bahsediyor bir ara. Çekimlerin ilk günü birinci filmin ilk sahnesini çekmiş bu ekip, 2 gün sonra ise son filmin en son sahnesini. Gandalf’ın hobbitlere veda ettiği sahnede daha oyuncularla bağ kuramamıştık diyor.

Peki Korona Virüsü?

• Andy Serkis de, Smeagol ve Gollum’un bu korona esnasında sosyal mesafeyi korumadığından şikayetçi.
• Yine bir Sean Bean hikayesi. O ünlü “One does not simply walk into Mordor” konuşmasının geçtiği sahnede Bean’in sözleri çekimden bir gün önce değiştirilmiş.  O da sözleri unutmamak için bir çıktısını alıp dizine yapıştırmış. Peter Jackson diyor ki: “Sean o sahnede ne zaman sözlerini unutsa düşünürmüş gibi yapıp dizine bakardı ikide birde”.

• Bir Gandalf ile Saruman olayı. Sette ilk bir araya geldiklerinde Christopher Lee(Saruman), Ian McKellen’ın(Gandalf) yanına gidip “Her sene Yüzüklerin Efendisi kitabını okurum, hep Gandalf’ın ben olacağımı düşünmüşümdür.” demiş rahmetli.

• Christopher Lee, bir gün yemek sırasında Peter Jackson’a da “Star Wars setinde bize daha iyi yemek veriyorlardı.” diye laf çakmış.

• Son olarak söz etmek istediğim şey: Liv Tyler(Arwen). Film için öğrendiği Elfçe’yi ve Miranda Otto(Eowyn) da yine film için öğrendiği Eski İngilizce dilini hala hatırlıyormuş. Filmin bıraktığı etki inanılmaz.

Beklentisiz gitmeme rağmen kocaman senaryo hatalarıyla karşılaştım. Film, fragmandan da anlaşılacağı üzere Konya yerine yanlışlıkla Kenya’ya giden Recep İvedik ve arkadaşının öyküsünü anlatıyor. Senaryo’nun üzerine kurulduğu çatışma çok zayıf. Dış hatlar ve pasaport kontrolünün anlaşılmamasını hadi Recep İvedik ve arkadaşının karakterlerine verdik diyelim ancak Recep İvedik’in uçuş sırasında sergilediği davranışların yere inildiğinde bir yaptırımla karşılaşmaması da hayli eksik. Filmin gerçeküstü bir anlatımı olduğunu Recep İvedik’in bir süper kahraman gibi davrandığını buna takılmamak gerektiğini düşünüyor olabilirsiniz biliyorum ancak senaryonun geri kalanı gündelik yaşama ilişkin konularda tutarlı ve gerçekçi davranıyor. Aynı biçimde Recep İvedik’in safari aracından indikten sonra rehberin büyük göçü kaçırmamak için gitmek zorunda kalması da izleyiciyi ikna edici değil. Kabile üyelerinin tanrıları olma olasılığı olan birini hapsedip mucizeye zorlamaları da çok garip.

Anlaşılmaz yarım bir Türkçeyle kötü oyunculuğun birleşiminden oluşan sanki başarısız bir vidyo oyununun yapay zekası tarafından yönlendirildiğini hissettiğimiz kabile üyelerinin dahi derinleştiremediği Recep İvedik bu sefer sağlam çuvallamış durumda.

Televizyonda yayımlanan vasat bir TV-tiyatronun skecini izlemiş gibi hissettim ben. Bol bol boşlukla dolu bir öyküydü. Yaş arttıkça beğeni düzeyi de ister istemez yükseldiği için artık Recep İvedik beni gülmeye yaklaştıramıyor bile sanırım.

NOT: Bir de Recep İvedik’in dişleri dışında makyajının da başarısız olduğunu söylemem gerekir.

Yoğun varoluşçuluk esintileri taşıyan Disenchantment 13. yüzyılda yaşamı neşeli bir biçimde sorugulayan kadın karateri ve sarkastik anlatımıyla iyi bir güldürü yakalamayı başarmış. Bu sayede daha önce örneği görülmemiş bir anlatımı var.

Duyarlı çizimleriyle çizginin yaratıcı gücünü de yakından deneyimlediğimiz dizinin her bir bölümü aşağı yukarı 25 dakika. Kendisi birinci sezonuyla güzel bir işin ilk tözlerinin sinyallerini vermişti ikinci sezonuyla birçok konuda olgunlaşmış. Basit senaryo oyunlarıyla izleyiciyi germek yerine bizi rahat büyülü ve gizemli bir masalın içine sokmayı başarmış. Bana sorarsanız bir başyapıt olma yolunda da adım adım ilerliyor.

Ben diziyi çok ama çok beğendiğimi söylemeliyim. Heyecanla yeni sezonlarının çıkmasını bekliyorum. Netflix Türkiye’ye büyük olasılıkla çok geç düşecektir büyük olasılıkla ancak sabretmeye değer, seslendirme konusunda da oldukça başarılı bir iş çıkmış çünkü gerçekten.

NOT: Söylemem gerekir ki ben 20 dakika ile 30 dakika arasında konumlanan bölümlere sahip bir yetişkin çizgi filmi tutkunuyum. South Park’ın, Rick and Morty’nin, The Simpsons’un daha karakterler neredeyse iki boyutluyken bile çekilen bölümleri dahil hepsini izledim. Niyeyse beni rahatlatıyor bu diziler.

Ali Atay’ın yaptığı işler sıra dışı ve çizgi üstü işler oluyor.

Yeni filmi Cinayet Süsü’nü başarılı bulduğumu yazarak başlamalıyım. Ali Atay’ın yönettiği diğer filmi Ölümlü Dünya kadar gürültülü ve tempolu bir senaryoya sahip değil ancak onun kadar neşeli bir anlatım biçemi var. Filmi izlerken bunu unutmayayım dediğim sonra unuttuğum (demek ki gerçekten önemsiz) küçük bir senaryo boşluğu dışında hata bulmadım. Filmin DVD’si çıkınca ya da dijital platformlara giriş yapınca tekrar izleyip o boşluğu da yazarım buraya. Ancak Ali Atay’ın bu sefer filmin tonunu ve temposunu kısarak metni ön plana çıkardığını belirtmek olanaklı. İlk bölüm bu sebeple biraz durağan geçse de film, ikinci bölümüyle ve umulmadık sonuyla seyirciyi etkilemeyi ve salondan mutlu çıkmasını sağlamayı başarıyor. Bu mizah türünü seven izleyicinin belleğinde hoş bir tat bırakıyor.

25 Ekim’de vizyona giren Cinayet Süsü, Box Office verilerine göre yazıyı yazdığım tarih olan 31 Ekim 2019’a kadar 315 bin seyirci tarafından izlenmiş ve 6 milyon 150 bin lira hasılat yapmış. Büyük olasılıkla bundan sonra Limonata filmiyle ilk cevherini gördüğümüz Ali Atay’ın Ölümlü Dünya filminden sonra sponsorlar tarafından da tanındığını Cinayet Süsüyle ise adım adım yükselişini seyredeceğiz. Rahatladıkça daha muazzam işler çıkaracak ve gelecekte adından sıklıkla söz ettirecek.

İlk öykü, gemide çalışan, geceleri yatacak yeri olmadığı için gemide kalan, dişlerini yaptırmaya bir türlü para ve zaman bulamayan yoksul bir insanı anlatıyor. Bu yoksul ve temiz insanın yaşamındaki kırılmalara ve gittikçe artan öfkesine tanık oluyoruz. Hatta bu öykünün ilk kısımları toplumsal olarak o kadar başarılı işlenmiş ki insanda çağdaş bir edebiyat romanı okuyor hissi oluşuyor. Ardından ilerlediği gerilimli sahneler ve başkahramanın psikozları öyküyü inanılması güç bir yere taşıyor. Bu bölümlerde Cem Yılmaz’ın acayip bir şey yapmak üzere olduğunu sezdim. Ancak ne yazık ki altını bu kadar iyi doldurarak getirdiği öyküyü öyle kötü bir biçimde noktalıyor ki çizgi üstü sıra dışı bir öykü, vasat bir yeşilçam işine dönüyor. Aynı durum Arif ve 216’da da vardı. Bu melodram sonları sevmiyoruz, neşeli ve anlamlı da gelmiyor artık yeni seyirciye.

Gelelim ikinci filme, ikinci filmde bir spa merkezine giden geçkin bir arkadaş grubunun başına gelen olayları anlatılıyor. Birbirinden bağımsız çok sağlam birkaç şakanın dışında yer yer Arrival filmini anıştıran, onunla alay eden; ancak bu alayı Korkunç Bir Film’deki gibi mi yaptığını yoksa Arrival’dan yararlanarak mı yaptığını anlayamadığımız bir öykü yer alıyor. Yüzeysel ve özensiz buldum. Sanki Cem Yılmaz bu grupla bir gün Arrival’ı izlerken bizde olsa şöyle olurdu he biçimindeki bir şakalaşmadan kotarmış öyküyü. Hepsini geçtim ikinci öyküde otel sahibinin neden ilk başta hemen ikna olup olaylara müdahale etmediğine ve bağlantının sonradan sağlandığına ilişkin ciddi bir senaryo boşluğu var filmde. Bunlar beni üzdü.

PEKİ SONUÇ?

O kadar yazılıp çiziliyor. Evet Cem Yılmaz değişti, evet yıllardır aynı ekiple iş yapıyor… ezberlediğimiz tartışmaları buraya taşımayacağım. Cem Yılmaz bence filmlerden birinin adı gibi “2 arada” kalmış. Hem eskisi gibi dalga geçerek çok güldürmek istiyor hem de bir taraftan kendi anlatmak istediği öykülere geçmek istiyor.

Yıllar içinde beğeni düzeyi yükseldiği için belli ki yalnızca o eski “komik” filmleri artık yapamıyor ya da yapmıyor. Ben kendisinden gerçekten kara komedi ögeleri içeren sapasağlam bir film bekliyorum. Evet sponsorlukları abartıyor olabilir, ikinci filmi neredeyse seyirciye saygıszlık olarak görmüş de olabilirim ama kendisinden tek beklentim: Şunlardan parayı vurup ilk öykünün başındaki gibi muhteşem bir atmosfer ve harika oyunculuklarla sağlam bir film ortaya koyması. Ben ne yalan söyleyeyim onun geleceğini sezdim.

Görüşmek üzere kendinize iyi bakın.

NOT: Box Office verilerine göre film vizyona girdiği 18 Ekim’den bu yana(21 Ekim) üç günde 280 bin seyirci tarafından izlenmiş.

Londra’da yaşayan chorattil adındaki kullanıcı yanlışlıkla bir Türk filmine bilet alıyor ve izlediği filmden inanılmaz etkileniyor.

“Neredesin Firuze filmini Londra’da izledim. Aslında Village adındaki bir filme bilet almak istemiştim ama salona oturunca kendimi altyazılı bir Türk filminde buldum. Yaşamımda ilk defa bir Türk filmi izliyordum. Aslında kalkacaktım ama Village filmi başlayalı da 15 dakika olduğu için oturmaya karar verdim.

Başlangıçta tipik çift kaşarlı bir Hint filmi bekliyordum ancak öyle olmadı. Sonuna kadar kaldım ve büyülendim. 20. yüzyılda insanın özünü ve ruhunu yakalayan büyüleyici bir film olduğunu düşünüyorum. Beni tek üzen şey Neredesin Firuze filminin dünya tarafından asla bilinemeyeceği gerçeği bana kalırsa yayımlandığı dönemde ilk 25’te olmasa da IMDB’nin tüm zamanların en iyi 250 filmi arasında yer alması gereken bir film.”

Şimdi bize ne elin adamının yaptığı yorumdan bunu okuyunca gururlanacak mıyız? Bu ne oryantalizm? diye soran sevgili okur. Olay o değil. Yaşamın bir kısmının böyle küçük sürprizlerle dolu olması. Sevgilisi olan hemşirenin elleri antiseptik maddelerden etkilenmesin diye tıbbi eldiveni bulan doktorun farkında olmadan enfeksiyondan ölümleri yüzde 90 oranında azaltması gibi sürprizler… Hesaplamadığımız şeyler… Yorumu yazan insan belki de öykü yaşama gereksinmesi olduğu için bu rastlantıyı büyüterek anlatmış olabilir ama benim hoşuma gitti açıkçası.

Kendinize iyi bakın.

Abone sistemiyle çalışan taksicilerin, çalışanlara sarkıntılık edenleri nasıl atlattığını, kimi geceler kovalamacalar olduğunu görüyor, Deli Bayram gibi hem şef garson hem de ortamı kaynatan adamların kaşelerinin ne kadar ettiğini öğreniyoruz. Yıllarca pavyon işletmiş adamların ropörtajlarının da güzelce düzenlenmesiyle izlemesi neşe veren bir yapım olmuş pavyon dizi izle. Alışılmış romantik bakış açısının dışına çıkarak bu alemi bu kadar neşeli anlattıkları için yapımda emeği geçen herkesi tebrik etmek gerek.

Bu arada Türk yapımcılara bu yolu açan sanki biraz da 140 Journos oldu gibi geliyor bana sevgili okur. Atanmayan öğretmen, Atatürk’e benzeyen adam gibi inanılmaz yaratıcı ve şaheser videolarından sonra seviyeyi çok yükselttikleri için ara ara ortalama videolar çıkarttıklarını düşünsek de ropörtajları birbirine ekleyerek hareketli ve takip edilesi içerikler ortaya çıkarmak gibi hayli zor bir işi ilk olarak 140 Journos’un başardığını ve öncü olduğunu söylemek olası.Hepinize iyi seyirler dileriz. Buna benzer dizileri aşağı yorum olarak önerirseniz de seviniriz. Dünya böyle internetteki içerik üreticilerin yarattığı bağımsız belgesellerle kültürlenecek diye düşünüyoruz. Eskisi gibi çok ünlü insanların sayısının azalacağını herkesin kendi sevdiği benzersiz işleri seyredeceği, sanat üreticisinin ve tüketicisinin bol olduğu bir dünya hayal ediyoruz. Bunun şimdiki adının Blu TV ya da Netflix olması, hangi holdinglerin yönettiği çok önemli değil. Güzelleşerek değişecek ve büyüyecekler.

Bir de insanlar artık başı sonu olan yapıtlar seyretmek istiyorlar. Netflix’in de dizileri sezon sezon yüklemesinin anlamı bu. İlgimizi uzun süre dağınık bir biçimde haftada bir yayımlanan diziye veremiyoruz artık çünkü çok fazla başka güzel uyaran var. Bu sebeple buna benzer mini dizilerin hatta bölümleri yirmişer dakika süren mini dizilerin artacağını düşünüyorum.

Ancak Netflix aboneliğimi sonlandırdıktan sonra tekrar bana sunulanların dışında yeni yapıtlar keşfetmek üzere internette keşfe çıktığım bir gün Big Bang Theory’nin son sezonunun tamamının çekilip bittiğini ve dizinin final bölümüyle ekranlara veda ettiğini fark ettim.

İki gece içinde oturup hepsini baştan sona izledim. Bir bölümlük alışma sürecinin ardından aynı tadı daha yoğun aldığımı ve çok mutlu olduğumu, kurgu arkadaşlarımı özlediğimi ayrımsadım.

Geride bıraktığı 12 sezon boyunca alışıldık bütün dizilerden daha farklı bir yerde konumlandı benim için Big Bang Theory, klişe olacak belki ama üzüldüğüm günlerde bana neşe verdi. Yalnızlığıma eşlik etti. Bilim adamlarının da diziler izleyip hatta bu dizilere konuk olduğu bir dünya olduğu bilgisini öğretti. Bilimin ve bilim yapan insanların eğlenceli olduğu vurgusunu ısrarla değiştirmedi. Entelektüel bilgimi artırdı son bölümüyle de beni göz yaşlarına boğarak aramızdan ayrıldı. 12 yıllık arkadaşlarıma veda ettim. Ara ara açıp izleyeceğim bölümleriyle bir fotoğrafa bakar gibi anacağım onları.

Warner Bros’un dizinin çekildiği sete dizinin adını vererek onurlandırdığı nadir yapımlardan olan The Big Bang Theory dizisinin yayınında yapımında emeği geçen ne kadar insan varsa duymayacak olsalar da benim bu iki gecemi güzel geçirmemi sağladıkları için buradan içten bir teşekkür ediyorum.

Danish Girl, ilk transseksüel bireyi ele alan bir film. Evli bir çift, ikisi de sanatçı, ressam. Einar başarılı ve popüler bir manzara ressamı, karısı Gerda portre sanatçısı.

Bir gün Gerda, kocasından yardım istiyor ve balerinin o ipeksi ve bir o kadar da yumuşak çoraplarını ve ayakkabılarını giydirerek tablonun son kalmış aşamasını tamamlıyor. Einar o sırada da içinde küçüklüğünden beridir bastırdığı duygular ortaya çıkıyor. Ve Lili doğuyor.

Gerda Einar’dan yardım istedikten sonra verdiği poz

Burada aktarılmak istenen her duygu karmaşası, Einar’ın yani Lili’nin hissettiği her şey aslında gerçek hayatta da gerçekten hissettiği şeyler. Einar’ın bedeninde hapsolmuş bir kadın var ve Lili onu ortaya çıkartma cesaretini gösteren bir insan. O kadın kıyafetleri, o feminen tavırlar, bakışlar aslında Lili’yi Lili yapan şeyler. Filmin ortasında geçiş yapacak olursak Einar’ın gittiği her doktor bunun bir hastalık olduğunu söylüyor. En son gittiği doktor ise Lili’nin kadın bedenine dönüşebileceğini söylüyor. Zira gerçek hayatta da zaten Einar interseks olan bir birey.

İnsanların Yaşama Hakkı

Lili ameliyatın ilk aşamasını başarıyla atlattıktan sonra düşlerine bir adım daha yaklaşmış oluyor. (Gerçekte toplam 5 ameliyat oluyor) Karısı Gerda ile bu dönemde yakın bir ilişki kuruyorlar. Gerda’nın da gerçek hayatta lezbiyen olduğunu ve açığa vuramadığı duygularını ve hislerini Lili üzerinde gerçekleştirebildiği de bir gerçek. Hatta bir kesitinde “Einar’ı öpmek, kendimi öpmek gibi” demişti. Buradan anlayabiliyoruz. Operasyondan sonra, “Kadınımın hayatındaki en büyük özlem, bir çocuğun annesi haline gelmek,” diye yazdı Lili.

Lili’nin ikinci ameliyatından sonra Gerda’ya dün geceki gördüğü o güzel rüyayı anlatması… Mutlu bir ölüm ancak bu kadar saf anlatılabilirdi. Peki Einar gerçekten Lili olamasaydı intihar etmeyi düşünür müydü? Filme bu hissiyat az çok da olsa verilmeye çalışılmıştı ama gerçekte Lili intihar etmeyi kesin olarak düşünüp 1 Mayıs 1930’u da kendini öldüreceği gün olarak belirlemiş.

Queen of Hearts (Lili), Paris , Gerda Wegener, 1928

Günümüze hâla insanlar bir erkek bedeninde kadın gibi hissedenlerin ya da tam tersi olabileceğinin bir hastalık illeti olduğunu düşünüyorlar.  Bunun artık bir sonu gelmesi gerektiğini düşünüyorum. İnsan hissettiği gibidir. Olduğu gibi olmayabilir. Günümüzde kaç trans bireyin toplum tarafından dışlanması yüzünden intihar ettiğini, onların sadece bizim gibi yaşamak ve benimsenmek istediğini hatırlatmak istiyorum. Çok değil yakın zamanlarda -2015- maalesef intihar eden birini hatırlatmak istiyorum. Eylül Cansın.

Gerçekten biz bu kadar kötü düşüncelere, hareketlere, davranışlara, sözlere nasıl böyle olabiliyoruz diye düşünmeden geçemiyorum. Gerçekten bir şeyin farkında olmamız lazım insan, insandır. Söylemek istediklerim bu kadar video her şeyi anlatıyor zaten. İyi günler dilerim.

Mantar biçimindeki tasarımın iç ve dış duvarları oluşturduğu Açık Hava Sineması hakkında Fournier: “Biz burada mantar biçiminin mimari amaçlarla kullanılabileceğini de göstermek istedik.” diyor. Mantarların dışında açık renk kullanılırken sinemadaki karartma efektini sağlamak için içinde siyah renk kullanılmış.

Ayakta izlendiği için genellikle 3 dakikalık fragmanlar ya da kısa filmler gösterilen sinemanın projesi aslında ilhamını 1950’lerdeki Estodo Novo rejiminde açılan yerel sinema kulüplerinden almış. Bu yerel sinemaların zamanında radikal politik eleştirinin yapılabildiği birkaç kültürel alandan biri olduğunu belirten Fournier bunu hatırlatan ve sundukları önemli katkıyı unutmadıklarını gösteren bir eser ortaya koymaya çalıştıklarını söylemiş.

Bence fena girdi olmadı.

İzmir Göztepe Sineması

Gene görüşürüz sevgili okur. Ben çocukken İzmir Göztepe’de şimdi Goethe Enstitüsü’nün ve İş Bankasının olduğu alanda dev bir açık hava sineması vardı. Hatta annemler ve teyzemler çocukken giderlermiş. Yıllardır açık hava sinemalarını merak eder filmlerden gördüğüm kadarıyla bilirdim. Sonra birkaç panayırda gerçeğine rastladım. Muzaffer İzgü’nün Ekmek Parası’nda anlattığı üzere orada çalışan bir çocuğun öyküsünü okudum ve açık hava sinemalarına dair bilgim arttı.

Hoş şimdi İzmir’de o alanda çok prestijli bir enstitü var yanında da elit bir kafe yaptılar. Bu eski yapıları sürekli restoran ya da kafelere çevirmeleri de beni delirtiyor bir taşın başında da latte içmeyiverin lan tarih var orada diyorum ama diğer taraftan tarihe bu kadar yakın olmak ve bozmadan hala oralarda oturmak hoşuma gidiyor. Bilemedim. Kafe açmak da çok mantıksız değil sanırım. Sadece bu kadar elitleştirmek doğru değil diyor ve hepinize burunlarınızdan öptüğüm sağlıklı karantina günleri diliyorum.

Bir sonraki sinema yazısında görüşmek üzere kendine iyi bak. Ara sıra film izlemeyi güzel kitaplar okumayı ve iyi belgesellere bakmayı da ihmal etme.